Ook Opa ging naar de veekeuring....
Hoe gaat het bij Van Beusekom? Staat de uitgebreide stal er of gingen de plannen in rook op?
zondag 6 oktober 2019
vrijdag 4 oktober 2019
Er worden heel veel koeien gekeurd, en de mooiste en de beste wordt beloond met een lintje en eeuwige roem:
En er is een wedstijd voor kinderen om het jongere vee voor te brengen:
Er is een keuring voor pony's
(op de achtergrond zien we de kerktoren van Hoornaar)
Er is een hondenkeuring:
En dan hebben we nog een tent met
en daar vinden we naast de geiten:
ook schapen .....
en alpaca's:
Ook worden er knaagdieren en pluimvee gekeurd,
zoals kippen en duiven,
van allerlei pluimage,
cavia's, hamsters, ratten, fretten, konijnen en muizen
Waarvan enkelen ook te koop zijn.
Kortom op het terrein van de Fokveedag is heel veel te zien!
*****
Vandaag worden alvast de kazen gekeurd die morgen op de show te zien zijn in de kaastent.
Daar gaat heel wat aan vooraf. Ik laat u aan de hand van twee filmpjes zien wat zoal:
Van melk tot kaaskeuring
***
Met vandaag een stukje info-tainment en wat cabaret.
De K.I.
De Fokveedag in Hoornaar is een begrip in onze omgeving. Waar vroeger alleen rundvee ten toongesteld en gekeurd werd, worden nu ook kleine huisdieren, pluimvee en knaagdieren, schapen, geiten en pony's gekeurd en geshowd. Ook de regionale kaaskeuring vindt hier plaats. Overigens kan men nu ook van verschillende veevoerfabrikanten het veevoer keuren (de samenstelling aanschouwen, ruiken en… proeven) en zijn er demonstraties van landbouwmachines. Ook staan er verscheidene K.I.-verenigingen hun producten aan te prijzen…. De K.I.- verenigingen die aan de wieg staan van de fokveedagen. Op deze dagen werden en worden nog steeds de nakomelingen van de beste stieren geshowd.
Op donderdag 31 augustus 1910, de verjaardag van koningin Wilhelmina, werd de eerste Fokveedag gehouden op de Dorpsweg in Hoornaar bij De Gouden Leeuw. Er werd met sneltreinvaart georganiseerd. Er zouden zeven rubrieken zijn: melkkoeien, melkschotten, melkvaarsen, klamschotten, pinkvaarsen, kuis-kalveren en stier-kalveren. Voor elke rubriek werd een eerste prijs van tien gulden beschikbaar gesteld; voor nummer twee vijf gulden. Zo werd ook de Kunstmatige Inseminatie (=K.I.) aan de Fokveedag verbonden. De zonen en dochters die prijzen wonnen, kwamen veelal van dezelfde vader. De eerste 'kampioens-leverancier' was Dirk IV.
Dirk IV, de beroemde stier, die gezien mag worden als de grondlegger van de rundveefokkerij in de Alblasserwaard en de Vijfheerenlanden werd 100 jaar geleden op de 29e januari geboren in Waddinxveen. In oktober van datzelfde jaar werd Dirk aangekocht door de k.i.-vereninging ofwel de Fok- en Controlevereniging VZOD (Verbetering Zij Ons Doel ) in Hoornaar.
Dirk IV
In oktober 1981 onthulde Prins Bernhard samen met burgemeester M.W. Schakel het bronzen beeld van stier Dirk IV. Het kunstwerk is een schepping van beeldhouwer Marcus Ravenswaay uit Hoogblokland.(bron van dit schrijven:)1992 verscheen ter gelegenheid van de 80e Fokveedag het boek NAAR DE FOKVEEDAG, uitgegeven door de Vereniging Landbouwtentoonstelling Alblasserwaard en Vijfheerenlanden, organisatrice van de Fokveedag.***
Na iedereen verveeld te hebben met een stukje geschiedenis, gaan we nu lachen met Wim Sonneveld en Ina van Faasen die uitleggen hoe kunstmatige inseminatie werkt.
donderdag 3 oktober 2019
dinsdag 1 oktober 2019
Vandaag 1 oktober is er boerenprotest in Den Haag.
Er is kans dat u hier enige geringe hinder van zult ondervinden.
Onze excuses hiervoor, maar we kunnen niet anders.
De hoge heren (en dames) in Den Haag moeten eens onder de aandacht gebracht krijgen wie hier nu eigenlijk de economie laat draaien!
DE BOEREN VAN NEDERLAND!
Niet alleen een van de grootste exportpeilers waar ons land op draait, maar ook de voedselproducenten van de voedingsmiddelen waar alle andere mensen van leven en op werken!
Steun de boeren en hang uw vlag ondersteboven aan de stok buiten.
We zetten Nederland voor één dag op zijn kop!
maandag 30 september 2019
Waarom bestaan boeren nog? Zo heet de column die de 15-jarige Anna Grotentraast schreef voor een schoolopdracht. De boerendochter besloot het persoonlijke relaas over de heftige reacties die boeren krijgen ook op Facebook te plaatsen en daar wordt-ie nu massaal gedeeld. "Ik hoop dat er weer ruimte komt voor de discussie."
Schrijf een column, dat was de opdracht waarmee de 4havo-scholiere thuis kwam. En thuis, dat is op de boerderij. In Heeten. "En ik krijg natuurlijk van alles mee aan de keukentafel", vertelt Anna. Dus dat boerenleven moest het onderwerp van de column maar worden.
Keihard werken
Maar dan niet alleen het boerenleven, vervolgt ze: "Ik zie mijn ouders keihard werken, alles over hebben voor hun dieren en hun bedrijf. Maar als je dan op social media die felle reacties op boeren ziet, zonder dat ze precies weten waar ze het over hebben, dan doet dat pijn."
De persoonlijke column, waarin ze schetst hoe haar ouders liefdevol alles opgeven om hun bedrijf draaiende te houden, rolde dan ook als vanzelf uit het toetsenbord. "Ik ben gaan zitten en dit kwam er uit. Ik hoefde er niet eens over na te denken, het ging vanzelf."
Toch op Facebook
Aanvankelijk wilde ze de column inleveren en hem verder aan niemand laten lezen. Toch ging ze overstag en liet iemand het verhaal lezen. "Die was meteen enthousiast. Dit moest ik delen, vertelde ze. Dus toen heb ik hem maar op Facebook gezet."
Daar werd het verhaal het afgelopen weekend al ruim 300 keer gedeeld. Ook de reacties zijn overweldigend, aldus Anna. "Het ging zo snel allemaal, dat had ik echt niet verwacht. En bijna alleen maar positieve reacties, da's ook wel eens leuk."
Denk aan de toon
Want dat is uiteindelijk de reden waarom ze de column schreef: de negatieve reacties op het boerenleven. Dat die wel zullen blijven, begrijpt Anna. "Dat mag ook, want sommige kritiek snijdt ook best hout. Maar de felheid van die reacties, het vuur waarmee mensen er meteen vol in vliegen. Dat is echt onnodig en jammer."
Want, zo besluit ze, boeren staan heus open voor kritiek. "Die negatieve reacties zijn pijnlijk, maar we zijn heus wel bereid om het gesprek aan te gaan of uitleg te geven. Maar door die felheid is alle ruimte voor discussie weg en sta je meteen lijnrecht tegenover elkaar. Denk dus aan je toon. Ik hoop dat ik dat kan overbrengen met dit verhaal."
Keihard werken
Maar dan niet alleen het boerenleven, vervolgt ze: "Ik zie mijn ouders keihard werken, alles over hebben voor hun dieren en hun bedrijf. Maar als je dan op social media die felle reacties op boeren ziet, zonder dat ze precies weten waar ze het over hebben, dan doet dat pijn."
De persoonlijke column, waarin ze schetst hoe haar ouders liefdevol alles opgeven om hun bedrijf draaiende te houden, rolde dan ook als vanzelf uit het toetsenbord. "Ik ben gaan zitten en dit kwam er uit. Ik hoefde er niet eens over na te denken, het ging vanzelf."
Toch op Facebook
Aanvankelijk wilde ze de column inleveren en hem verder aan niemand laten lezen. Toch ging ze overstag en liet iemand het verhaal lezen. "Die was meteen enthousiast. Dit moest ik delen, vertelde ze. Dus toen heb ik hem maar op Facebook gezet."
Daar werd het verhaal het afgelopen weekend al ruim 300 keer gedeeld. Ook de reacties zijn overweldigend, aldus Anna. "Het ging zo snel allemaal, dat had ik echt niet verwacht. En bijna alleen maar positieve reacties, da's ook wel eens leuk."
Denk aan de toon
Want dat is uiteindelijk de reden waarom ze de column schreef: de negatieve reacties op het boerenleven. Dat die wel zullen blijven, begrijpt Anna. "Dat mag ook, want sommige kritiek snijdt ook best hout. Maar de felheid van die reacties, het vuur waarmee mensen er meteen vol in vliegen. Dat is echt onnodig en jammer."
Want, zo besluit ze, boeren staan heus open voor kritiek. "Die negatieve reacties zijn pijnlijk, maar we zijn heus wel bereid om het gesprek aan te gaan of uitleg te geven. Maar door die felheid is alle ruimte voor discussie weg en sta je meteen lijnrecht tegenover elkaar. Denk dus aan je toon. Ik hoop dat ik dat kan overbrengen met dit verhaal."
*************************************
Bij mij thuis op de boerderij gaat er niets boven het bedrijf. Alles in het leven van mijn vader en moeder draait om de gezondheid van de dieren. Dag en nacht staan mijn vader en moeder klaar. ‘s Morgens om 6 uur gaat mijn vader het bed uit om de dag te beginnen en ‘s avonds om half 9 maakt hij zijn laatste rondje om te checken of alles nog goed is. Voor storingen van de robot, zieke koeien of geboortes gaat mijn vader ook ‘s nachts het bed uit. Weekenden zijn geen vrije dagen, het zijn geen dagen waarin je de week even rustig kunt overzien en je kunt voorbereiden op de volgende, het zijn dagen net als alle andere. Dezelfde routine, hetzelfde zware werk. Zelf ziek zijn en uitrusten kan niet, want ook dan moet er gewoon door gewerkt worden, er is niemand die dan even jouw dienst kan overnemen. Op vakantie gaan is voor ons niet alleen koffers inpakken en gaan. We moeten een hulp regelen waar mijn vader van te voren alle belangrijke zaken mee heeft besproken. En zelfs dan moeten we rekening houden met een vervroegt einde, zo kwamen wij 2 dagen eerder terug van 1 weekje vakantie omdat de robots het niet meer deden. Regels die worden opgelegd door de overheid staan soms haaks op elkaar waardoor het steeds moeilijker wordt om het nog goed te doen. Toch proberen mijn vader en moeder tot een zo goed mogelijke oplossing te komen. Mijn vader en moeder proberen met man en macht een zo mooi mogelijk bedrijf neer te zetten waarbij diergezondheid en natuur op nummer 1 staan waarin met oprechte liefde wordt gewerkt. Het opbouwen van een bedrijf kost veel moeite, geld en tijd. Terwijl niemand ons de zekerheid kan geven of het bedrijf een doorstart zal maken. Maar van alle liefde, zweet, tranen en bloed die in het bedrijf zitten ziet de burger niets. Het lijkt alsof alles wat wij doen niet goed genoeg is. Het gevoel van onmacht omdat ze een negatieve mening vormen zonder nou precies te weten waarom wij dingen doen. Zoveel negativiteit over de boeren sector waardoor mijn vader en moeder aan hun zelf gaan twijfelen of ze het dan echt zo slecht doen. Kunnen ze het nog wel goed doen? Dan zou je denken, waarom doen ze het dan nog? Waarom zou je een leven lijden waarin iedereen negatief lijkt te zijn, waarin er veel druk op je staat. Zowel van de burger, bank en overheid. Ze doen het omdat ze zijn opgevoed met de liefde voor het boerenleven, opgegroeid tussen de koeien en het gras. Het is daarom dat het mij zo pijn doet hun zo verdrietig te zien. Veel onzekerheid en een negatieve druk leiden tot slapeloze nachten. Terwijl ik weet dat mijn vader en moeder alles geven voor het bedrijf, ze zullen altijd hun best blijven doen en alles opzij schuiven. Het is een levensstijl, geen werk. Dus denk een keer extra na als je wat negatiefs wil zeggen, we doen ons uiterste best.
Anna Grotentraast, Heeten.
zaterdag 28 september 2019
donderdag 26 september 2019
zaterdag 21 september 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)