Allereerst het kerstverhaal:
Dan de kerstliederen:
Posts tonen met het label verhaal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verhaal. Alle posts tonen
vrijdag 25 december 2020
donderdag 23 juli 2020
Vandaag een verhaaltje over het boerenbedrog van de overheid over Natura 2000:
Eeuwenlang werd het platteland aan zijn zijn lot overgelaten. De buitenstedelijke gebieden werden vooral gebruikt voor de voedselvoorziening, hout-, kolen- en gaswinning. Als er weer eens in de koloniën opgetreden moest worden, werden plattelandszonen onder dwang opgetrommeld om de belangen van de Randstedelijke olie-, thee- en rubberbaronnen veilig te stellen. Die zaten er niet alleen warmpjes en veilig bij, maar hadden er grote schrik in anderen voor hun karretje te spannen of voor zich te laten ploeteren. De slavernij was er niet alleen in de koloniën, ook op het platteland hadden ze lijfeigenen, landarbeiders en pachtboeren voor zich ploeteren zodat het leven in de patriciërshuizen als het aards paradijs gevoeld moet hebben. Pas in 1798 werd onder invloed van de Franse Revolutie en het nieuwe Franse regime over de Nederlanden, het erfelijk lijfeigenschap afgeschaft.
Het uitbuitende feodalisme verdween na de oorlog omdat de babyboom gevoed moest worden en dat niet langer kon op de manier waar slechts weinigen van profiteerden. De grootschaligheid in de landbouw werd het nieuwe credo van het landsbestuur, want herinnerde men zich van de roerige tijden na de Eerste Wereldoorlog, voedselschaarste bracht alleen maar oproer en revolutie.
Nederland werd een van de meest welvarende landen van Europa en de overdaad in de supermarkten oversteeg zelfs de behoefte. Een massa aan voedsel dat de bewaartijd overschreden had werd aan de smulpaap Kliko geofferd. De muil van dit monster kon alles aan, dus ook de overdaad van de Randstad.
Hier bleek dat overdaad schaadt, want er kwam een luxueus soort verwendheid uit voort die de kloof tussen de Randstedelijke voedselvragers en de boeren zo sterk vergrootte, dat de Randstad iedere ratio over hoe het leven werkelijk in elkaar steekt verloor. Het inlevingsvermogen verdween tegelijk met het overdadige voedsel in de kliko om er een soort van 'zedenpreken' voor terug te eisen.
Hoewel de Randstad een uitstootvulkaan van stikstof werd en enorme verkeers- en luchtvaartfiles veroorzaakte, werden ze in datzelfde bastion van luxe tegelijkertijd juist de aanklagers tegen milieuzondaren en boeren. Nimmer werd hypocrisie zo sterk beleden als het moment vorig jaar dat opgeroepen werd dat boeren hun veestapel maar moesten halveren om de steden aan nog meer uitstoot-vrijheid te helpen.
Alsof ze zich de goede oude tijd nog herinnerde, besloten de randstad en overige stedelijke gebieden de greep op het platteland te herstellen. Er was in 1963 al eens een boeren revolutie, daar in dat ijskoude Hollandscheveld. Die werd met geweld uiteengeslagen. De manier waarop dat gebeurde moet afgekeken zijn van de oorlogsjaren daarvoor. Het oproer was gericht tegen het onder boeren zeer beruchte Landbouwschap, dat ironisch genoeg door de Duitse bezetter ingevoerd was. De animator van het oproer was Hendrik Koekoek, die zich met zijn Boerenpartij zelfs tot in de randstad op kiezers mocht verheugen.
Hoe vuil de randstad het speelde bleek uit de notoire beweringen dat Koekoek een soort nieuwe NSB’er was. En dat voor een man die aan de Grebbelini zijn vaderland tegen de nazi’s verdedigd had en tijdens de bezettingsjaren ook nog 7 maanden in het beruchte Scheveningse Oranjehotel geïnterneerd gezeten had. Nog erger was dat degenen die Koekoek’s nest bevuilden juist zelf kilo’s boter op het hoofd te torsen hadden wegens op z’n minst kluswerk voor de bezetter.
In de jaren van herstel na de tweede wereldoorlog moesten boeren vooral niet zeuren over hun lot en gehoorzamen aan de groeiende behoeften van de babyboom. Het volk moest rustig blijven en daar was hun tevredenheid over wat er op tafel kwam voor nodig. De landsbestuurders wisten ook wel dat zolang de magen gevuld zijn het volk niet zal morren.
Maar toen kwam het globalisme en er kwam voedsel uit andere en zelfs verre landen. Er werd gedacht, nu kunnen we onze boeren met hun eigengereidheid weer terug in het hok krijgen. Er werd een nieuw wapen bedacht om de boer in zijn eigen land bij de strot te grijpen. Het wapen werd natuur genoemd en het werd geladen met een munitie van valse argumenten.
Eeuwenlang werd het Nederlandse landschap ontgonnen van wildernis tot cultuurgrond om het kolkende water te weren, de gronden droog te leggen en er het voedsel te verbouwen. Het waren niet de vrije boeren die dat deden, want die bestonden toen nog uit lijfeigenen, landarbeiders en pachtboeren. De toenmalige heersers hadden er alle belang bij dat de gronden kapitaal opleverden en de Randstad van luxe voorzag.
Nadat de lijfeigenen, landarbeiders en pachtboeren zich van hun ketenen bevrijd hadden was Nederland een en al cultuurlandschap en de fauna die er zich gevestigd had cultuurvolger. Je mag het dus een brutaliteit van jewelste noemen dat nu de grond van de boeren is het landsbestuur eist dat boeren er een Nieuwe Wildernis van maken.
Het wondermiddel is natuur, die er helemaal niet is, dus bedachten de slinkse veroveraars de Ecologische Hoogstructuur. Een magische term, want de magie van ingewikkelde woordconstructies hebben de veroveraars van de vorige bezetters overgenomen. Het moest de natuurgebieden die het niet waren met elkaar verbinden zodat de niet-natuur met niet-natuur verbonden werd. Maar het kon nog sluwer en dus werd het Natura 2000. Een woordconstructie met nog meer magie zodat het velen op de knieën doet vallen zoals in de aloude tijd dat het ganse volk bij het prevelen van Kerklatijn de knieën schaafde op de plavuizen van de onderwerping. Duurzaamheid, energietransitie, klimaatvluchtelingen, klimaatspijbelaars, kortom de nieuwe religie typt haar nieuwe Bijbel vol met magische termen die de zinnen begoochelen en hun Jezus, genaamd Jesse Klaver, van nietsnut tot grootheid maakte. Nederland kan zich rijk rekenen aan ambtenaren, universitaire overheidsdienaren en journalisten die de godganse dag aan het bureau een massa teksten typen om het platteland weer horig te maken.
Wie de Natura 2000 enclaves onder de loep neemt ziet vooral de menselijke handelingen en niet de natuur zelf die het gebied ontwikkelde tot wat het geworden is. Het is niet anders dan op een gebied dat door eeuwenlang menselijke grondbenutting tot stand kwam, een onterechte stempel natuur drukken om de omgeving aan de leiband te leggen en te terroriseren met bureaucratie.
Een Natura 2000 enclave bezit natuurwaarde, maar is geen natuur. Natuurwaarde is te meten aan de hand van indicatoren, zoals het inventariseren en meten van de flora en fauna. Maar daarmee wordt het nog geen natuur maar is het cultuurgrond.
Zodra een gebied de stempel Natura 2000 krijgt, zal een comité van waakzaamheid met uniform de wijde omgeving tot strategisch spergebied verklaren en de omwonenden aan een dictatuur onderwerpen. De man in de lange lederen jas zal op de deur bonken als er niet voldoende eerbied getoond wordt voor het heiligdom Natura 2000. Hoewel het gebied eeuwenlang economisch benut werd, wordt economie er verboden. Een stap verder en de menselijke bewoning heeft er zijn langste tijd gehad. Ziedaar, hoe het platteland heroverd en economisch nutteloos gemaakt wordt om het nieuwe heiligdom te vestigen.
Waarom de Randstad zichzelf zo aan het verarmen is en de voedsel producerende concurrenten ons goud op een presenteerblaadje aanbieden, valt niet te begrijpen, tenzij het doodgewoon de hebzucht is. Boeren brodeloos maken zal ze wel leren zo veel Nederlandse gronden in bezit te houden voor de voedselproductie. Inderdaad, de geografische behoeften van de Randstad moeten bevredigd worden. Ze zijn er namelijk verzot op stikstofvulkanen, snelwegen, spoorlijnen, groteske bouwwerken, luchthavens, bedrijfsterreinen, pretparken, no-go area, kruitdampen van criminele afrekeningen en nep-natuur. Met nog meer grondgebied nog meer massa-immigratie, want ook daar is de Randstad verzot op om te tonen dat het werkelijk deugt.
Maar boeren laten zich niet zomaar verschalken. Het is waarschijnlijk het enige volksdeel dat nog de Oudhollandse pioniersgeest bezit die Nederland ooit naar de top van wereldfaam bracht. Toen in 1672 een gezamenlijk Engels-Franse inval de Republiek op de knieën probeerde te krijgen was het Michiel Adriaenszoon de Ruyter die brutaalweg de Thames op voerde om nabij Chatham de oppermachtige Engelse vloot te verpulveren.
In een tijdperk waarin onze historische helden afgevoerd worden naar de papierversnipperaar van de geschiedenis, kon men niet verhinderen dat boze boeren met hun rijdende schepen het centrum van de macht innamen. Het platteland zal daarom niet in de Randstedelijke Kliko verdwijnen maar de rug kaarsrecht houden en met eeltige handen het plattelandsterritorium verdedigen.
Nu blijkt dat niet alleen de boeren maar de rest van Nederland aan de leiband moet, zullen de ogen werkelijk opengaan. De alsmaar toenemende antiboer retoriek is net als stikstof een grensoverschrijdend fenomeen. In vooral de westelijke en dus rijkere EU-landen voert de stad een haatcampagne tegen de boeren en het plattelandsleven. En zie, het gevolg is dat het boerenprotest nu ook grensoverschrijdend wordt. De eerste signalen hiervan klinken al in België en Duitsland. Allemaal veel later dan in Groot-Brittannië, waar in 1998 het platteland een middelvinger opstak tegen de grootstedelijke bemoei- en hebzucht. Maar liever te laat dan nooit, zeiden de blokkeerfriezen, die besloten hun eigen kinderfeest van Randstelijke bemoeizucht te vrijwaren.
De kaart waarop de Natura 2000 strategie om het platteland te heroveren een beeldvorming krijgt.
Bron: Koningswegmagazine, een digitaal magazine met nieuwtjes,
vrijdag 10 april 2020
Op deze dag herdenken christenen de kruisiging en dood van Jezus op de heuvel Golgotha nabij de stad Jeruzalem. Jezus stierf, volgens de Bijbel. door de kruisdood, nadat hij door de Romeinse stadhouder Pontius Pilatus, op aandrang van de Joodse hoge raad, hiertoe was veroordeeld.
Heel vroeg in de morgen komen de hogepriesters, oudsten en het hele Sanhedrin bij elkaar. Besloten wordt om Jezus ter dood te brengen. Hij wordt geboeid en naar de stadhouder Pilatus gebracht. Die weet zich niet goed raad met de situatie, bedenkt dan dat Jezus oorspronkelijk uit Galilea komt en daardoor onder het recht van Herodes valt. Deze blijkt in de stad te zijn, waarop Jezus naar Herodes gestuurd wordt. Herodes drijft de spot met Jezus; hij geeft hem een mantel en stuurt hem als een "nepkoning" terug naar Pilatus. Deze probeert Jezus vrij te laten, door het volk te laten kiezen tussen een moordenaar en Jezus. Het volk heeft echter liever de moordenaar vrij. Pilatus laat Jezus geselen. Romeinse soldaten nemen hem mee naar de binnenplaats van het gerechtsgebouw, zetten een doornenkroon op zijn hoofd en doen hem een purperen mantel om. Ze lachen hem uit en slaan hem op zijn hoofd. Pilatus laat hierop Jezus aan het volk zien, maar het wordt niet voldoende geacht; "kruisig hem". Uiteindelijk geeft Pilatus toe aan de wens van het volk en 'wast zijn handen in onschuld'. Tussen acht en negen uur 's ochtends wordt Jezus gekruisigd, tussen twee moordenaars. Drie uur later wordt het donker op heel de aarde, tot drie uur 's middags (Matth. 27:45). Dan sterft Jezus. De aarde schudt, het voorhangsel in de tempel scheurt van boven naar beneden en enkele doden staan op. Tegen de avond gaat Jozef van Arimathea naar Pilatus en vraagt toestemming om Jezus te begraven. Hij wordt in een graf gelegd, dicht bij Golgotha.
donderdag 9 april 2020
Vandaag is het WITTE DONDERDAG.
Witte Donderdag is de donderdag direct voor Goede Vrijdag. Daarna volgt Stille Zaterdag, die tijdens de Paaswake overgaat in het Paasfeest. Op Witte Donderdag vierden Jezus en zijn discipelen het avondmaal.
In de middag treffen de discipelen voorbereidingen voor het Paschamaal. Na zonsondergang breekt de eerste dag van het Paschafeest aan. Het Paschamaal houdt Jezus met Zijn discipelen. Tijdens deze maaltijd stelt Hij het Heilig Avondmaal in. Johannes beschrijft hoe Jezus de voeten van alle discipelen wast en hun de opdracht geeft elkaar te helpen en bij te staan. Judas vertrekt hierop, en gaat [zo blijkt later] naar het Sanhedrin om hen te helpen Jezus gevangen te nemen. In de nasleep van de maaltijd onderwijst Jezus Zijn discipelen en leert hen het Onze Vader. Vervolgens lopen ze naar de hof van Getsemane, gelegen op de Olijfberg, waar Jezus Zijn discipelen vraagt met Hem te waken. In de hof worstelt Jezus met de zware taak die Hem te wachten staat, waarbij Hij druppels bloed zweet.
Judas had ondertussen het leger van het Sanhedrin opgehaald en brengt ze naar de hof van Getsemane. Hier verraadt hij Jezus door een kus te geven, waarop Deze wordt gearresteerd en meegenomen. Eerst wordt Hij voor de hogepriester Annas gesteld, dan naar het paleis van Kajafas waarbij een valse getuigenverklaring wordt afgelegd. Hij wordt bespuwd en geslagen. Petrus, die het paleis binnen geglipt is, wordt opgemerkt. Hij ontkomt door te zeggen dat hij Jezus niet kent.
donderdag 19 maart 2020
Het verhaal van de man die jarig was....
Hij werd ‘s morgens gedeprimeerd wakker, omdat het zijn verjaardag was en hij dacht: Alweer een jaartje ouder.... Nadat hij zich had gewassen en geschoren ging hij richting ontbijt met de gedachte dat zijn vrouw hem wel met een dikke kus zou feliciteren.Aan tafel zat zijn vrouw zoals gewoonlijk de krant te lezen en zei geen woord. Hij schonk zichzelf een kop koffie in en dacht: Ze is het vast vergeten, maar zo meteen komen de kinderen en die zingen straks gezellig samen “Lang zal 'ie leven” en ze komen met een leuk cadeautje. Genietend van de koffie wachtte hij op de kinderen. Uiteindelijk kwamen de kinderen: Maar helaas......... ook niets!
Het was inmiddels laat geworden. Hij greep nijdig zijn jas en verliet nog meer gedeprimeerder het huis en ging op weg naar kantoor. Op kantoor aangekomen begroette zijn secretaresse hem met een glimlach, feliciteerde hem met zijn verjaardag en haalde een kop koffie. Hij begon zich meteen al een stuk beter te voelen.
Later in de morgen kwam zijn secretaresse op zijn werkkamer en zei:”Weet je wat.....je bent jarig vandaag, zullen we samen gaan lunchen?” Met de gedachte dat hij zich dan nog beter zou gaan voelen zei hij:”Dat is een goed idee!” Ze sloten het kantoor af en omdat hij jarig was zei hij tegen zijn secretaresse: “Waarom gaan we niet naar een leuk tentje buiten de stad in plaats van de gebruikelijke McDonalds?”
Zo gevraagd, zo gedaan. Ze gingen naar een leuk klein restaurantje even buiten de stad. Ze dronken een paar aperitiefjes en hadden een heerlijke lunch.
Op weg terug naar kantoor zei zijn secretaresse dat het vandaag niet druk was op kantoor en ze stelde hem voor om mee te gaan naar haar flatje om nog wat te drinken. Dat klonk goed, dacht hij en zijn humeur begon aardig op te klaren. Aangekomen in haar flatje zei mijn secretaresse: “Neem me niet kwalijk, ik wil even wat makkelijks aan trekken, ik ben zo weer terug.” Na één minuut ging haar slaapkamer open, ze kwam binnen met een grote verjaardagstaart en in haar kielzog volgden zijn vrouw, kinderen en de hele familie: “SURPRISE!!!” …terwijl hij op de bank zat met alleen zijn sokken nog aan!!!
donderdag 1 februari 2018
Het verhaal van de man die 50 werd:
Aan tafel zat zijn vrouw zoals gewoonlijk de krant te lezen en zei geen woord. Hij schonk zichzelf een kop koffie in en dacht bij zichzelf: "Ze is het vergeten maar zo meteen komen de
kinderen en die zingen samen “Lang zal huih leven” en komen met een leuk zelfgemaakt cadeautje.
Genietend van de koffie wachtte hij op de kinderen. Uiteindelijk kwamen de kinderen:............ Ook niets!
Het was inmiddels laat geworden. Hij greep zijn jas en verliet nog meer gedeprimeerd het huis en ging op weg naar kantoor. Op kantoor aangekomen begroette zijn secretaresse me met een
glimlach, feliciteerde hem met zijn 50-ste verjaardag en haalde een kop koffie. Hij begon zich al een stuk beter te voelen. Later in de morgen kwam zijn secretaresse op zijn werkkamer en zei:”Je bent jarig vandaag, zullen we samen gaan lunchen?”
Met de gedachte dat hij zich dan nog beter zou gaan voelen zei hij: ”Dat is een goed idee!”
Ze sloten het kantoor af en omdat hij jarig was zei hij tegen zijn secretaresse: “Waarom gaan we niet naar een leuk tentje buiten de stad in plaats van de gebruikelijke McDonalds?”
Zo gevraagd, zo gedaan. We gingen naar een leuk klein restaurantje even buiten de stad. Ze dronken een paar aperitiefjes en hadden een heerlijke lunch. Op weg terug naar kantoor zei zijn secretaresse dat het vandaag niet druk was op kantoor en ze stelde hem voor om mee te gaan naar haar flatje om nog wat te drinken. Dat klonk goed, dacht hij en zijn humeur begon aardig op te klaren.
Aangekomen in haar flatje zei zijn secretaresse: “Neem me niet kwalijk, ik wil even wat makkelijks aan trekken, ik ben zo weer terug.”
Na één minuut ging haar slaapkamer open, ze kwam binnen met een grote verjaardagstaart en in haar kielzog volgden mijn vrouw, kinderen en de hele familie: “SURPRISE!!!”
…terwijl hij op de bank zat met alleen zijn sokken nog aan!!!
Het verhaal van de man die 50 werd:
Aan tafel zat zijn vrouw zoals gewoonlijk de krant te lezen en zei geen woord. Hij schonk zichzelf een kop koffie in en dacht bij zichzelf: "Ze is het vergeten maar zo meteen komen de
kinderen en die zingen samen “Lang zal huih leven” en komen met een leuk zelfgemaakt cadeautje.
Genietend van de koffie wachtte hij op de kinderen. Uiteindelijk kwamen de kinderen:............ Ook niets!
Het was inmiddels laat geworden. Hij greep zijn jas en verliet nog meer gedeprimeerd het huis en ging op weg naar kantoor. Op kantoor aangekomen begroette zijn secretaresse me met een
glimlach, feliciteerde hem met zijn 50-ste verjaardag en haalde een kop koffie. Hij begon zich al een stuk beter te voelen. Later in de morgen kwam zijn secretaresse op zijn werkkamer en zei:”Je bent jarig vandaag, zullen we samen gaan lunchen?”
Met de gedachte dat hij zich dan nog beter zou gaan voelen zei hij: ”Dat is een goed idee!”
Ze sloten het kantoor af en omdat hij jarig was zei hij tegen zijn secretaresse: “Waarom gaan we niet naar een leuk tentje buiten de stad in plaats van de gebruikelijke McDonalds?”
Zo gevraagd, zo gedaan. We gingen naar een leuk klein restaurantje even buiten de stad. Ze dronken een paar aperitiefjes en hadden een heerlijke lunch. Op weg terug naar kantoor zei zijn secretaresse dat het vandaag niet druk was op kantoor en ze stelde hem voor om mee te gaan naar haar flatje om nog wat te drinken. Dat klonk goed, dacht hij en zijn humeur begon aardig op te klaren.
Aangekomen in haar flatje zei zijn secretaresse: “Neem me niet kwalijk, ik wil even wat makkelijks aan trekken, ik ben zo weer terug.”
Na één minuut ging haar slaapkamer open, ze kwam binnen met een grote verjaardagstaart en in haar kielzog volgden mijn vrouw, kinderen en de hele familie: “SURPRISE!!!”
…terwijl hij op de bank zat met alleen zijn sokken nog aan!!!
maandag 25 december 2017
zondag 25 december 2016
woensdag 20 mei 2015
Max op de fiets (digitaal prentenboek)
Max op de fiets
Max op de fiets (digitaal prentenboek)
Max op de fiets
woensdag 19 november 2014
Kopieëren naar word, uitvergroten en afdrukken
Vandaag een werkje om te kleuren, uit te knippen en een trekpop van maken! Zelf spitpennetjes en touwtjes aanmaken. (of opa en oma laten doen)
De Piet in de koelkast
Een Sinterklaasverhaal over wennen aan de kou in Nederland
Op een avond riep Sinterklaas zijn Pieten bij elkaar. Hij had ze heel veel te vertellen over hoe je de moeilijke cadeautjes in moet pakken en waar je de schaar terug moet leggen en wat de Marsepeinpiet weer voor nieuwe figuren gemaakt had. Ze zaten in een grote kring, maar ze konden nog niet beginnen want een van de Pieten was er niet. Sinterklaas zei: "Weten jullie waar Frigidaro is?"
De Pieten keken elkaar aan en schudden hun hoofden. Nee, niemand wist waar Frigidaro was. "Laten we samen maar iets zingen," stelde de Sint voor, "dan zal Frigidaro intussen wel komen." En toen zongen ze: "Hoor de wind waait door de bomen..." Dat is het langste sinterklaaslied dat er is.
Maar toen ze het helemaal uit hadden, was Frigidaro nog steeds niet gekomen. Sinterklaas werd een beetje ongerust. Er zou toch niets gebeurd zijn? "We gaan hem zoeken," zei hij. "Jij kijkt in de slaapkamer en jij op de zolder, en jullie tweeën gaan naar de tuin."
In een mum van tijd waren ze allemaal aan het zoeken, ieder in een eigen hoekje van het paleis. Er werden deuren dichtgeslagen en heel hard "Frigidaro!" geroepen. Er kwam geen antwoord. Nee, de stem van Frigidaro was niet te horen, ook niet heel uit de verte. Het begon al donker te worden en het werd bedtijd. "Hebben jullie overal gezocht?" vroeg Sinterklaas. "Ja," zeiden de Pieten en ze noemden alles op. Alle kamers! "Ook in de diepe kasten?" - "Ja, Sinterklaas." - "En in de voorraadkamers?" Overal hadden ze gekeken. Toen kwam de Sint in de grote keuken. "En hier?" zei Sinterklaas. "Hebben jullie hier ook gezocht?" - "Ja, Sinterklaas, overal!"
Sinterklaas liet zijn ogen rondgaan, langs het fornuis, over het witte aanrecht. En toen zag hij de grote koelkast, de hele grote koelkast waar soep in kan voor wel vierentwintig Pieten. En ineens had Sinterklaas het gevoel dat Frigidaro vlak in de buurt was. "En daar?" wees hij.
"Maar Sinterklaas, dat is een koelkast! Wie gaat er nou in een koelkast zitten?" Sinterklaas liep ernaartoe, hij trok de deur open, het lichtje floepte aan en wie zat daar? Frigidaro! Helemaal bibberend en verkleumd. Op zijn zwarte haren lag een laagje wit en op zijn dikke wenkbrauwen glinsterden ijskorrels.
"Ik...kk...k, Sinterklaas, ik...k z...zit in de koelkast," zei hij met een heel dun stemmetje.
"Ja, dat zie ik," zei Sinterklaas.
De Pieten begonnen te lachen. Sinterklaas hielp hem eruit, zijn benen waren helemaal stijf. De Pieten begonnen zijn rug te wrijven en zijn schouders en toen werd hij gelukkig weer een beetje warm. De Sint zei: "Waarom heb je dat gedaan?"
"Ja," zei hij, "Sinterklaas, ik wilde zo graag een goeie Piet zijn. Ik wilde zo graag mijn best doen. Vorig jaar, in het land waar u altijd uw verjaardag viert, was het zó koud. Zo koud dat er op een nacht allemaal witte dingen uit de lucht vielen."
"Sneeuw!" riepen de Pieten.
"Ja, sneeuw en hagel. O, zo koud, Sinterklaas. En daarom dacht ik, ik ga in de koelkast zitten. Om te oefenen, begrijpt u? Maar het was zó akelig daarbinnen en er kwam steeds maar niemand."
Een paar van de ijsbolletjes rolden langs zijn wangen naar beneden en het leken net tranen. Sinterklaas zei: "Geef Frigidaro maar eens gauw een beker hete anijsmelk." Zijn tanden klapperden tegen de rand van de beker, maar gelukkig keek hij weer een beetje blij.
"Ik vind het fijn dat je graag een goeie Piet wil zijn," zei Sinterklaas tegen hem, "maar dit is een beetje te veel van het goede." - "Van het koude," fluisterde Frigidaro. En toen bracht Sinterklaas hem naar bed en hij mocht zijn sokken aanhouden.
De Pieten keken elkaar aan en schudden hun hoofden. Nee, niemand wist waar Frigidaro was. "Laten we samen maar iets zingen," stelde de Sint voor, "dan zal Frigidaro intussen wel komen." En toen zongen ze: "Hoor de wind waait door de bomen..." Dat is het langste sinterklaaslied dat er is.
Maar toen ze het helemaal uit hadden, was Frigidaro nog steeds niet gekomen. Sinterklaas werd een beetje ongerust. Er zou toch niets gebeurd zijn? "We gaan hem zoeken," zei hij. "Jij kijkt in de slaapkamer en jij op de zolder, en jullie tweeën gaan naar de tuin."
In een mum van tijd waren ze allemaal aan het zoeken, ieder in een eigen hoekje van het paleis. Er werden deuren dichtgeslagen en heel hard "Frigidaro!" geroepen. Er kwam geen antwoord. Nee, de stem van Frigidaro was niet te horen, ook niet heel uit de verte. Het begon al donker te worden en het werd bedtijd. "Hebben jullie overal gezocht?" vroeg Sinterklaas. "Ja," zeiden de Pieten en ze noemden alles op. Alle kamers! "Ook in de diepe kasten?" - "Ja, Sinterklaas." - "En in de voorraadkamers?" Overal hadden ze gekeken. Toen kwam de Sint in de grote keuken. "En hier?" zei Sinterklaas. "Hebben jullie hier ook gezocht?" - "Ja, Sinterklaas, overal!"
Sinterklaas liet zijn ogen rondgaan, langs het fornuis, over het witte aanrecht. En toen zag hij de grote koelkast, de hele grote koelkast waar soep in kan voor wel vierentwintig Pieten. En ineens had Sinterklaas het gevoel dat Frigidaro vlak in de buurt was. "En daar?" wees hij.
"Maar Sinterklaas, dat is een koelkast! Wie gaat er nou in een koelkast zitten?" Sinterklaas liep ernaartoe, hij trok de deur open, het lichtje floepte aan en wie zat daar? Frigidaro! Helemaal bibberend en verkleumd. Op zijn zwarte haren lag een laagje wit en op zijn dikke wenkbrauwen glinsterden ijskorrels.
"Ik...kk...k, Sinterklaas, ik...k z...zit in de koelkast," zei hij met een heel dun stemmetje.
"Ja, dat zie ik," zei Sinterklaas.
De Pieten begonnen te lachen. Sinterklaas hielp hem eruit, zijn benen waren helemaal stijf. De Pieten begonnen zijn rug te wrijven en zijn schouders en toen werd hij gelukkig weer een beetje warm. De Sint zei: "Waarom heb je dat gedaan?"
"Ja," zei hij, "Sinterklaas, ik wilde zo graag een goeie Piet zijn. Ik wilde zo graag mijn best doen. Vorig jaar, in het land waar u altijd uw verjaardag viert, was het zó koud. Zo koud dat er op een nacht allemaal witte dingen uit de lucht vielen."
"Sneeuw!" riepen de Pieten.
"Ja, sneeuw en hagel. O, zo koud, Sinterklaas. En daarom dacht ik, ik ga in de koelkast zitten. Om te oefenen, begrijpt u? Maar het was zó akelig daarbinnen en er kwam steeds maar niemand."
Een paar van de ijsbolletjes rolden langs zijn wangen naar beneden en het leken net tranen. Sinterklaas zei: "Geef Frigidaro maar eens gauw een beker hete anijsmelk." Zijn tanden klapperden tegen de rand van de beker, maar gelukkig keek hij weer een beetje blij.
"Ik vind het fijn dat je graag een goeie Piet wil zijn," zei Sinterklaas tegen hem, "maar dit is een beetje te veel van het goede." - "Van het koude," fluisterde Frigidaro. En toen bracht Sinterklaas hem naar bed en hij mocht zijn sokken aanhouden.
Kopieëren naar word, uitvergroten en afdrukken
Vandaag een werkje om te kleuren, uit te knippen en een trekpop van maken! Zelf spitpennetjes en touwtjes aanmaken. (of opa en oma laten doen)
De Piet in de koelkast
Een Sinterklaasverhaal over wennen aan de kou in Nederland
Op een avond riep Sinterklaas zijn Pieten bij elkaar. Hij had ze heel veel te vertellen over hoe je de moeilijke cadeautjes in moet pakken en waar je de schaar terug moet leggen en wat de Marsepeinpiet weer voor nieuwe figuren gemaakt had. Ze zaten in een grote kring, maar ze konden nog niet beginnen want een van de Pieten was er niet. Sinterklaas zei: "Weten jullie waar Frigidaro is?"
De Pieten keken elkaar aan en schudden hun hoofden. Nee, niemand wist waar Frigidaro was. "Laten we samen maar iets zingen," stelde de Sint voor, "dan zal Frigidaro intussen wel komen." En toen zongen ze: "Hoor de wind waait door de bomen..." Dat is het langste sinterklaaslied dat er is.
Maar toen ze het helemaal uit hadden, was Frigidaro nog steeds niet gekomen. Sinterklaas werd een beetje ongerust. Er zou toch niets gebeurd zijn? "We gaan hem zoeken," zei hij. "Jij kijkt in de slaapkamer en jij op de zolder, en jullie tweeën gaan naar de tuin."
In een mum van tijd waren ze allemaal aan het zoeken, ieder in een eigen hoekje van het paleis. Er werden deuren dichtgeslagen en heel hard "Frigidaro!" geroepen. Er kwam geen antwoord. Nee, de stem van Frigidaro was niet te horen, ook niet heel uit de verte. Het begon al donker te worden en het werd bedtijd. "Hebben jullie overal gezocht?" vroeg Sinterklaas. "Ja," zeiden de Pieten en ze noemden alles op. Alle kamers! "Ook in de diepe kasten?" - "Ja, Sinterklaas." - "En in de voorraadkamers?" Overal hadden ze gekeken. Toen kwam de Sint in de grote keuken. "En hier?" zei Sinterklaas. "Hebben jullie hier ook gezocht?" - "Ja, Sinterklaas, overal!"
Sinterklaas liet zijn ogen rondgaan, langs het fornuis, over het witte aanrecht. En toen zag hij de grote koelkast, de hele grote koelkast waar soep in kan voor wel vierentwintig Pieten. En ineens had Sinterklaas het gevoel dat Frigidaro vlak in de buurt was. "En daar?" wees hij.
"Maar Sinterklaas, dat is een koelkast! Wie gaat er nou in een koelkast zitten?" Sinterklaas liep ernaartoe, hij trok de deur open, het lichtje floepte aan en wie zat daar? Frigidaro! Helemaal bibberend en verkleumd. Op zijn zwarte haren lag een laagje wit en op zijn dikke wenkbrauwen glinsterden ijskorrels.
"Ik...kk...k, Sinterklaas, ik...k z...zit in de koelkast," zei hij met een heel dun stemmetje.
"Ja, dat zie ik," zei Sinterklaas.
De Pieten begonnen te lachen. Sinterklaas hielp hem eruit, zijn benen waren helemaal stijf. De Pieten begonnen zijn rug te wrijven en zijn schouders en toen werd hij gelukkig weer een beetje warm. De Sint zei: "Waarom heb je dat gedaan?"
"Ja," zei hij, "Sinterklaas, ik wilde zo graag een goeie Piet zijn. Ik wilde zo graag mijn best doen. Vorig jaar, in het land waar u altijd uw verjaardag viert, was het zó koud. Zo koud dat er op een nacht allemaal witte dingen uit de lucht vielen."
"Sneeuw!" riepen de Pieten.
"Ja, sneeuw en hagel. O, zo koud, Sinterklaas. En daarom dacht ik, ik ga in de koelkast zitten. Om te oefenen, begrijpt u? Maar het was zó akelig daarbinnen en er kwam steeds maar niemand."
Een paar van de ijsbolletjes rolden langs zijn wangen naar beneden en het leken net tranen. Sinterklaas zei: "Geef Frigidaro maar eens gauw een beker hete anijsmelk." Zijn tanden klapperden tegen de rand van de beker, maar gelukkig keek hij weer een beetje blij.
"Ik vind het fijn dat je graag een goeie Piet wil zijn," zei Sinterklaas tegen hem, "maar dit is een beetje te veel van het goede." - "Van het koude," fluisterde Frigidaro. En toen bracht Sinterklaas hem naar bed en hij mocht zijn sokken aanhouden.
De Pieten keken elkaar aan en schudden hun hoofden. Nee, niemand wist waar Frigidaro was. "Laten we samen maar iets zingen," stelde de Sint voor, "dan zal Frigidaro intussen wel komen." En toen zongen ze: "Hoor de wind waait door de bomen..." Dat is het langste sinterklaaslied dat er is.
Maar toen ze het helemaal uit hadden, was Frigidaro nog steeds niet gekomen. Sinterklaas werd een beetje ongerust. Er zou toch niets gebeurd zijn? "We gaan hem zoeken," zei hij. "Jij kijkt in de slaapkamer en jij op de zolder, en jullie tweeën gaan naar de tuin."
In een mum van tijd waren ze allemaal aan het zoeken, ieder in een eigen hoekje van het paleis. Er werden deuren dichtgeslagen en heel hard "Frigidaro!" geroepen. Er kwam geen antwoord. Nee, de stem van Frigidaro was niet te horen, ook niet heel uit de verte. Het begon al donker te worden en het werd bedtijd. "Hebben jullie overal gezocht?" vroeg Sinterklaas. "Ja," zeiden de Pieten en ze noemden alles op. Alle kamers! "Ook in de diepe kasten?" - "Ja, Sinterklaas." - "En in de voorraadkamers?" Overal hadden ze gekeken. Toen kwam de Sint in de grote keuken. "En hier?" zei Sinterklaas. "Hebben jullie hier ook gezocht?" - "Ja, Sinterklaas, overal!"
Sinterklaas liet zijn ogen rondgaan, langs het fornuis, over het witte aanrecht. En toen zag hij de grote koelkast, de hele grote koelkast waar soep in kan voor wel vierentwintig Pieten. En ineens had Sinterklaas het gevoel dat Frigidaro vlak in de buurt was. "En daar?" wees hij.
"Maar Sinterklaas, dat is een koelkast! Wie gaat er nou in een koelkast zitten?" Sinterklaas liep ernaartoe, hij trok de deur open, het lichtje floepte aan en wie zat daar? Frigidaro! Helemaal bibberend en verkleumd. Op zijn zwarte haren lag een laagje wit en op zijn dikke wenkbrauwen glinsterden ijskorrels.
"Ik...kk...k, Sinterklaas, ik...k z...zit in de koelkast," zei hij met een heel dun stemmetje.
"Ja, dat zie ik," zei Sinterklaas.
De Pieten begonnen te lachen. Sinterklaas hielp hem eruit, zijn benen waren helemaal stijf. De Pieten begonnen zijn rug te wrijven en zijn schouders en toen werd hij gelukkig weer een beetje warm. De Sint zei: "Waarom heb je dat gedaan?"
"Ja," zei hij, "Sinterklaas, ik wilde zo graag een goeie Piet zijn. Ik wilde zo graag mijn best doen. Vorig jaar, in het land waar u altijd uw verjaardag viert, was het zó koud. Zo koud dat er op een nacht allemaal witte dingen uit de lucht vielen."
"Sneeuw!" riepen de Pieten.
"Ja, sneeuw en hagel. O, zo koud, Sinterklaas. En daarom dacht ik, ik ga in de koelkast zitten. Om te oefenen, begrijpt u? Maar het was zó akelig daarbinnen en er kwam steeds maar niemand."
Een paar van de ijsbolletjes rolden langs zijn wangen naar beneden en het leken net tranen. Sinterklaas zei: "Geef Frigidaro maar eens gauw een beker hete anijsmelk." Zijn tanden klapperden tegen de rand van de beker, maar gelukkig keek hij weer een beetje blij.
"Ik vind het fijn dat je graag een goeie Piet wil zijn," zei Sinterklaas tegen hem, "maar dit is een beetje te veel van het goede." - "Van het koude," fluisterde Frigidaro. En toen bracht Sinterklaas hem naar bed en hij mocht zijn sokken aanhouden.
donderdag 30 oktober 2014
Vandaag het verhaal van
in een notendop
Die nacht wordt het huis bezocht door een fee. Ze wil Gepetto’s wens vervullen, maar in plaats van Pinokkio gelijk tot een echte jongen te maken, brengt ze hem enkel tot leven. Ze vertelt hem dat hij met goede daden het recht zal moeten verdienen om een echte jongen te worden. Japie biedt zich aan om dienst te doen als Pinokkio’s geweten en hem op het rechte pad te houden. Als Pinokkio liegt of de waarheid niet spreekt, zal zij neus groter worden. Kort nadat de fee weg is, ontdekt Gepetto wat er is gebeurd en is dolgelukkig.
Jantje Fatsoen en Gideon worden ondertussen ingehuurd door een koetsier, die wil dat ze voor hem op zoek gaan naar ongehoorzame jongens. Ze moeten hen overhalen mee te gaan naar Pleziereiland. De twee komen Pinokkio tegen die op weg is naar huis en sturen ook hem met de koetsier mee. Aangekomen op het eiland, dat bestaat uit een groot attractiepark waar iedereen mag doen en laten wat hij wil, blijkt dat er een addertje onder het gras zit: door hun gedrag veranderen de kinderen allemaal in ezels. Pinokkio begint ook te veranderen, maar kan het eiland ontvluchten voor hij geheel een ezel wordt. Hij houdt aan zijn avontuur enkel ezelsoren en een staart over.
Na een lange zwemtocht geraken Pinokkio en Japie terug op het vasteland. Ze haasten zich naar de werkplaats van Gepetto maar daar blijkt niemand thuis te zijn. Een duif (waarschijnlijk de Blauwe Fee in vermomming) brengt Pinokkio een brief waarin staat dat Gepetto de zee is opgegaan om Pinokkio te zoeken maar verslonden is door de walvis Monstro. Pinokkio en Japie gaan ook de zee op. Ze vinden Monstro en worden eveneens door hem verslonden. In zijn maag worden de twee herenigd met Gepetto, waarna ze samen een ontsnapping plannen. Door een vuurtje te stoken laten ze Monstro niezen zodat hij de boot met hen erop uitspuwt. Monstro zet de achtervolging op het groepje in. Pinokkio kan Gepetto en Japie in veiligheid brengen door hen door een gat in de rotsen te loodsen waar Monstro niet door kan, maar komt hierbij blijkbaar om het leven.
Japie en Gepetto keren met Pinokkio’s lichaam terug naar huis. Daar brengt de blauwe fee Pinokkio weer tot leven en verandert hem in een echte jongen.
Abonneren op:
Posts (Atom)