zondag

Vandaag weer even over hoe het hier thuis gaat.

Sinds twee dagen heeft mijn vader morfine. Om te beginnen 1 ampul per dat te verdelen over twee eetlepels. Het is pijnstillend en geeft lucht aan die ene long die nog werkt. (is de bedoeling) Vanaf gisteren, zaterdag 2-8, is de zuster met hem gaan puffen en niet meer mijn  moeder. Hij heeft het 's nachts erg benauwd en de zuster heeft contact opgenomen met de arts en die heeft geadviseerd om van 2X naar 4X puffen op een dag te gaan, onder controle van het verplegend personeel. Ook is hij 's nachts vaker in de weer....... Dus mijn man en ik ook. Om rollen, op de stoel tillen, op bed draaien of tillen, op de po-stoel zetten. We draaien er ons hand niet meer voor om. Het kost echter wel wat nachtrust. Mijn moeder begint sinds gister te denken aan de nachtzuster of een slaapzuster, zodat zij ook door kan slapen. Al  is het maar om de andere nacht om te beginnen.
Eten doet/wil hij haast niet meer... Maar hij moet voor zijn suiker. Veel andere medicijnen zijn afgebouwd. De insuline blijft, anders voelt hij zich beroerd door de hypo's die hij zou kunnen krijgen. Ook is er vrijdag bloed geprikt om zijn bloedwaarden te bepalen. Daar krijgen we volgende week uitslag van. Misschien moet hij wel een zak bloed krijgen. Maar daarover volgende week meer. We hebben immers nog zoveel andere dingen aan ons hoofd!

Na 5 jaar kun je wel van een traditie spreken; Augustus is de Elvis-gospel-maand.

Vandaag dus

Elvis Presley

met

Stand by me

zondag

Vandaag weer even over hoe het hier thuis gaat.

Sinds twee dagen heeft mijn vader morfine. Om te beginnen 1 ampul per dat te verdelen over twee eetlepels. Het is pijnstillend en geeft lucht aan die ene long die nog werkt. (is de bedoeling) Vanaf gisteren, zaterdag 2-8, is de zuster met hem gaan puffen en niet meer mijn  moeder. Hij heeft het 's nachts erg benauwd en de zuster heeft contact opgenomen met de arts en die heeft geadviseerd om van 2X naar 4X puffen op een dag te gaan, onder controle van het verplegend personeel. Ook is hij 's nachts vaker in de weer....... Dus mijn man en ik ook. Om rollen, op de stoel tillen, op bed draaien of tillen, op de po-stoel zetten. We draaien er ons hand niet meer voor om. Het kost echter wel wat nachtrust. Mijn moeder begint sinds gister te denken aan de nachtzuster of een slaapzuster, zodat zij ook door kan slapen. Al  is het maar om de andere nacht om te beginnen.
Eten doet/wil hij haast niet meer... Maar hij moet voor zijn suiker. Veel andere medicijnen zijn afgebouwd. De insuline blijft, anders voelt hij zich beroerd door de hypo's die hij zou kunnen krijgen. Ook is er vrijdag bloed geprikt om zijn bloedwaarden te bepalen. Daar krijgen we volgende week uitslag van. Misschien moet hij wel een zak bloed krijgen. Maar daarover volgende week meer. We hebben immers nog zoveel andere dingen aan ons hoofd!

Na 5 jaar kun je wel van een traditie spreken; Augustus is de Elvis-gospel-maand.

Vandaag dus

Elvis Presley

met

Stand by me

Whispering Hope

Voor de mensen die nog niet meegekregen hebben wat er afgelopen week gebeurd is: Vorige week dinsdag is mijn vader in het ziekenhuis opgenomen, nadat hij bloed opgegeven had. Dit bleek na onderzoek een acute slokdarmbloeding.
De doktoren zijn met een slangetje  naar binnengegaan (endoscopie) en hebben daar een kijkje genomen en hapjes weefsel weggenomen om op kweek te zetten.  Twee dagen  later hebben ze een scan gemaakt. 
Afgelopen vrijdag hebben we de eerste uitslagen gekregen....... En zoals we al verwacht hadden was de uitslag niet goed.

Uit dit gesprek is naar voren gekomen dat er heel wat aan de hand is en dat de toekomst er somber uitziet.

De slokdarm is één groot kankergezwel (in de lengte) met vertakkingen en uitzaaiingen naar de borst-en buikholte. Ook de lever is aangedaan.

Beter worden is niet meer mogelijk en chemo en bestraling kunnen het leven wel rekken, maar de bijwerkingen zijn praktisch funest doordat de conditie van het lichaam van pa zeer slecht is. Al met al slechte tijding dus.

Nu wonen mijn ouders bij mij op de boerderij  en ben ik enig kind. Mijn vader is al een behoorlijke tijd hulpbehoevend (hij loopt zeer moeizaam met een looprekje en heeft maar één werkende long door een ongeval), en ben ik mantelzorger. Er zal de komende weken/maanden nog heel wat op mijn moeder, mij en mijn man afkomen.

Hoe de toekomst er uit ziet en hoe alles gaat lopen weten we niet, het is allemaal wel heel spannend.

Ik hoop dat ik mijn blog voort kan zetten, dat is voor mij pure ontspanning.....

Ik kan echter niet beloven dat ik trouw elke dag een reactie kan geven bij alle mensen die dat ook bij mij doen. Zolang ik het kan doen en een gaatje vind, schrijf ik een reactie terug, dat beloof ik! Maar ik ben bang dat er over een aantal weken/ maanden (?), niemand weet hoe de ziekte gaat verlopen, een tijd komt dat ik daar even mijn handen niet meer vrij voor heb. Daar wil ik nu bij deze vast begrip voor vragen. Ook zal ik proberen om jullie een beetje op de hoogte te houden. Misschien helpt het voor mij als ik mijn verdriet en de spanningen die dit alles met zich mee brengt wat van me af kan schrijven en delen met anderen.

Mijn vader is 70 jaar en we hopen dat hij in augustus zijn verjaardag nog mag vieren. Maar op heden is alles nog gissen en moeten we alles nog een plaatsje geven.

Bedankt dat jullie dit hebben willen lezen.

En dan wilde ik de zondag maar beginnen met een lied over hoop.....

 

Whispering Hope

Gezongen door Gordon MacRae and Jo Stafford (1949)

 

 

Whispering Hope

Voor de mensen die nog niet meegekregen hebben wat er afgelopen week gebeurd is: Vorige week dinsdag is mijn vader in het ziekenhuis opgenomen, nadat hij bloed opgegeven had. Dit bleek na onderzoek een acute slokdarmbloeding.
De doktoren zijn met een slangetje  naar binnengegaan (endoscopie) en hebben daar een kijkje genomen en hapjes weefsel weggenomen om op kweek te zetten.  Twee dagen  later hebben ze een scan gemaakt. 
Afgelopen vrijdag hebben we de eerste uitslagen gekregen....... En zoals we al verwacht hadden was de uitslag niet goed.

Uit dit gesprek is naar voren gekomen dat er heel wat aan de hand is en dat de toekomst er somber uitziet.

De slokdarm is één groot kankergezwel (in de lengte) met vertakkingen en uitzaaiingen naar de borst-en buikholte. Ook de lever is aangedaan.

Beter worden is niet meer mogelijk en chemo en bestraling kunnen het leven wel rekken, maar de bijwerkingen zijn praktisch funest doordat de conditie van het lichaam van pa zeer slecht is. Al met al slechte tijding dus.

Nu wonen mijn ouders bij mij op de boerderij  en ben ik enig kind. Mijn vader is al een behoorlijke tijd hulpbehoevend (hij loopt zeer moeizaam met een looprekje en heeft maar één werkende long door een ongeval), en ben ik mantelzorger. Er zal de komende weken/maanden nog heel wat op mijn moeder, mij en mijn man afkomen.

Hoe de toekomst er uit ziet en hoe alles gaat lopen weten we niet, het is allemaal wel heel spannend.

Ik hoop dat ik mijn blog voort kan zetten, dat is voor mij pure ontspanning.....

Ik kan echter niet beloven dat ik trouw elke dag een reactie kan geven bij alle mensen die dat ook bij mij doen. Zolang ik het kan doen en een gaatje vind, schrijf ik een reactie terug, dat beloof ik! Maar ik ben bang dat er over een aantal weken/ maanden (?), niemand weet hoe de ziekte gaat verlopen, een tijd komt dat ik daar even mijn handen niet meer vrij voor heb. Daar wil ik nu bij deze vast begrip voor vragen. Ook zal ik proberen om jullie een beetje op de hoogte te houden. Misschien helpt het voor mij als ik mijn verdriet en de spanningen die dit alles met zich mee brengt wat van me af kan schrijven en delen met anderen.

Mijn vader is 70 jaar en we hopen dat hij in augustus zijn verjaardag nog mag vieren. Maar op heden is alles nog gissen en moeten we alles nog een plaatsje geven.

Bedankt dat jullie dit hebben willen lezen.

En dan wilde ik de zondag maar beginnen met een lied over hoop.....

 

Whispering Hope

Gezongen door Gordon MacRae and Jo Stafford (1949)

 

 

Vandaag een bericht uit het restaurantblad "LEKKER"

Een van onze kennissen heeft een restaurant in Hardinxveld-Giessendam. Als jonge jongen werkte hij in de kaasmakerij van mijn man, en nu serveert hij de kaas  onder de naam "Bovenkerkse kaas" in zijn restaurant. Een hele eer als hierover in een gerenomeerd blad als de 'LEKKER'  geschreven word.

Het artikel:

Hardinxveld Giessendam

Het Gevoel

Kijk, daar worden we nou blij van: ongevraagd komt er een karaf met gekoeld muntwater op tafel, waar verder niet meer over gezeurd wordt, dat is gastvrijheid. En dat is niet het enige verheugde. Met een strakke maar niet onvriendelijke inrichting, gerieflijke stoelen, een enthousiaste jonge bediening en lekker eten, heeft Hardinxveld Giessendam er een juweeltje bij. Zeker; de muziek is niet onze smaak en de akoestiek laat te wensen over. En ja de wijnkaart mag nog wel wat uitgebreider maar we weten ook dat Het Gevoel nog maar een paar jaar oud is en de passie spat er van af. Maïtre Rutger Smits voert samen met chef Ronald de Jongh de regie over deze zaak, waar de mediterrane keuken de gerechten bepaald. Met aantrekkelijke menu's op de kaart is het nog lastig kiezen maar we besluiten toch a la carte te eten. De vitello tonnato wordt op klassieke wijze gepresenteerd en samen met een prachtige rundercarpaccio zetten de twee meteen de goede toon. Ook de filet van Poulet Noir met truffel risotto, tomatensalsa en knoflookschuim is fijn van smaak. De krokante gebakken schelvisfilet gaat samen met groenten tagliatelle en de mollige saffraansaus maakt het gerecht af. De portionering is dik in orde, ook van de desserts. We proeven een selectie kazen die allemaal worden toegelicht, met een aanbeveling voor de Bovenkerkse kaas uit de streek. Daarnaast het dessert van het menu: een krokante tompoes met kersen, creme en ijs. Geslaagd, roepen we in koor. Dit is zo'n zaak waar je voelt dat het goed zit, ook met de potentie om uit te groeien.

Dus zeggen we met volle overtuiging: welkom in de LEKKER!


Een andere stunt was het toen de uitSTALling, het nieuwe buitenterras, van het restaurant geopend werd.
Hier werden heel speciale gasten voor uitgenodigd om de opening te verrichten. Ook dit haalde de krant.......en won de terrassen-wedstrijd van het AD.

De speciale gasten die de opening verrichtten.

Tja.....je moet maar op het idee komen om gasten in je restaurant te krijgen...

Vandaag een bericht uit het restaurantblad "LEKKER"

Een van onze kennissen heeft een restaurant in Hardinxveld-Giessendam. Als jonge jongen werkte hij in de kaasmakerij van mijn man, en nu serveert hij de kaas  onder de naam "Bovenkerkse kaas" in zijn restaurant. Een hele eer als hierover in een gerenomeerd blad als de 'LEKKER'  geschreven word.

Het artikel:

Hardinxveld Giessendam

Het Gevoel

Kijk, daar worden we nou blij van: ongevraagd komt er een karaf met gekoeld muntwater op tafel, waar verder niet meer over gezeurd wordt, dat is gastvrijheid. En dat is niet het enige verheugde. Met een strakke maar niet onvriendelijke inrichting, gerieflijke stoelen, een enthousiaste jonge bediening en lekker eten, heeft Hardinxveld Giessendam er een juweeltje bij. Zeker; de muziek is niet onze smaak en de akoestiek laat te wensen over. En ja de wijnkaart mag nog wel wat uitgebreider maar we weten ook dat Het Gevoel nog maar een paar jaar oud is en de passie spat er van af. Maïtre Rutger Smits voert samen met chef Ronald de Jongh de regie over deze zaak, waar de mediterrane keuken de gerechten bepaald. Met aantrekkelijke menu's op de kaart is het nog lastig kiezen maar we besluiten toch a la carte te eten. De vitello tonnato wordt op klassieke wijze gepresenteerd en samen met een prachtige rundercarpaccio zetten de twee meteen de goede toon. Ook de filet van Poulet Noir met truffel risotto, tomatensalsa en knoflookschuim is fijn van smaak. De krokante gebakken schelvisfilet gaat samen met groenten tagliatelle en de mollige saffraansaus maakt het gerecht af. De portionering is dik in orde, ook van de desserts. We proeven een selectie kazen die allemaal worden toegelicht, met een aanbeveling voor de Bovenkerkse kaas uit de streek. Daarnaast het dessert van het menu: een krokante tompoes met kersen, creme en ijs. Geslaagd, roepen we in koor. Dit is zo'n zaak waar je voelt dat het goed zit, ook met de potentie om uit te groeien.

Dus zeggen we met volle overtuiging: welkom in de LEKKER!


Een andere stunt was het toen de uitSTALling, het nieuwe buitenterras, van het restaurant geopend werd.
Hier werden heel speciale gasten voor uitgenodigd om de opening te verrichten. Ook dit haalde de krant.......en won de terrassen-wedstrijd van het AD.

De speciale gasten die de opening verrichtten.

Tja.....je moet maar op het idee komen om gasten in je restaurant te krijgen...

Enkele weken geleden hielden mijn man en zwagers

 "OPEN DAG" op het nieuwe veebedrijf/kaasmakerij

Alles verliep vlotjes.......

.... en gelukkig hebben we de foto's nog!!

De nieuwe locatie

De werktuigenschuur voor de gelegenheid opgeleukt met een speelkasteel voor de kids

Want er waren best aardig wat mensen op de been...

Bedrijven konden zichzelf promoten en reclamemaken op de voergang tussende koeien

..... of de nieuwste machines laten zien op het erf

En natuurlijk kon men praten over en kijken naar koetjes en kalfjes!

Of de melkstal bekijken.

Zwager Anne stond de mensen te woord

Schoonzus Corrie stond voor de verandering nu eens niet in de lingerie, maar tussen de kazen van haar broers

Schoonzus Ageeth gaf rondleidingen

Bijvoorbeeld aan de familie Boon

En ook de inwendige mens werd niet vergeten

Er was voldoende te drinken en te eten

Want het was behoorlijk druk die dag!

En de oude boerderij....

Hier van boven te bewonderen

..staat er troostloos en verlaten bij..

Waar de koeien voorheen stonden is het nu een kale boel

In afwachting van afbraak